Ech, wy ludzie, co żyć potraficie...

Żyją tacy faceci

Że my przy nich jak dzieci

Znają życie

I mają swój plan

Ech, wy ludzie, co żyć potraficie

Jak boleśnie zazdroszczę ja wam

Wy pijecie bez kaca

Do was przeszłość nie wraca

Nie spełnionych nadziei goryczą

Ech, wy ludzie, co żyć potraficie

Jestem jednym z tych, co wam źle życzą

Przenikliwi jak kornik

Trudne lekcje historii

Odrabiacie na parę lat naprzód

Dawno już na tym świecie

Byłoby tak, jak chcecie

Tylko tacy, jak ja, wszystko spaprzą

Każdy z was jest sam w sobie

Podmiot, przedmiot i obiekt

Wszystko skute solidną obręczą

Mocni ludzie, co żyć potraficie

Za was inni się pocą i męczą

Żyją tacy faceci

Że my przy nich jak dzieci

Wątpliwości nas żre gorzka rdza

Ech, wy ludzie, co żyć potraficie

Jak boleśnie zazdroszczę wam ja

Wszyscy wy jak te bogi

Macie ręce i nogi

Kopem bronisz, co łapą zachapiesz

Magia szklanych ekranów

Zmienia ich rację stanu

W rację siadu na własnej kanapie

By wam przyznać co wasze

Nie napluję wam w kaszę

Zawiść swoją na chwilę ukrócę

Ech, wy ludzie, co żyć potraficie

Gówno wiecie, co to jest życie

Ale za to się znacie na sztuce

Jonasz Kofta

- Wszystko wiesz - powiedział Kuba z nienawiścią. - Ja wiem, że ty wszystko wiesz. Ty jesteś tak zwana mądra kobieta, o ile takie w ogóle istnieją. To znaczy najbardziej nieszczęśliwa. Dlatego że jesteś mądra. Że wszystko rozumiesz, że wszystko wybaczasz, że wszystko potrafisz mądrze ustawiać. Za mądrość płaci się cierpieniem, Krystyno. Biedne nieszczęśliwe, mądre kobiety. Żal mi was, bo prawie zawsze giniecie przez głupców. Jesteś mądra, Krystyno. Jesteś piekielnie mądra, ty idiotko...

Marek Hłasko, Pętla

Z technologii łez

W obecnym stanie wiedzy tylko łzy fałszywe nadają się do obróbki i dalszej produkcji. Łzy prawdziwe są gorące, wskutek czego bardzo trudno oddzielić je od twarzy. Po doprowadzeniu do stanu stałego okazało się, że są bardzo kruche. Nad problemem eksploatacji łez prawdziwych głowią się technolodzy.

Łzy fałszywe przed mrożeniem poddaje się zabiegowi destylacji, gdyż z natury są mętne i doprowadza się je do stanu, w którym pod względem czystości nie ustępują prawie łzom prawdziwym. Są bardzo twarde, bardzo trwałe i nadają się nie tylko do ozdób, ale także do krajania szkła.

Zbigniew Herbert

Ofelia

Ach, długo jeszcze poleżę
W szklanej wodzie, w sieci wodorostów,
zanim nareszcie uwierzę,
że mnie nie kochano, po prostu.

Maria Pawlikowska- Jasnorzewska

Staczać się trzeba powoli

Kiedy codzienność zmęczy ci oczy
A skrzydeł nie masz, by odfrunąć
Narasta w tobie chęć, by się stoczyć
Wypoczynkowo obsunąć
Nie ma powodu się niepokoić
Gdy sens tej zasady uchwycicie
Staczać się trzeba powoli
Żeby starczyło na całe życie

Być wzorem dla samego siebie
Modelem opiewanym w pieśniach
Bardzo chwalebne, ale sam nie wiesz
Kiedy sam siebie zaczniesz przedrzeźniać
Życie to nie jest jeszcze życiorys
Życie powstaje w brudnopisie
Tylko staczać się trzeba powoli
Żeby starczyło na całe życie

Kiedy już wlazłeś pod górę
Nerwy ci drgają napiętą struną
Czas spuścić z tonu, trochę się stoczyć
Wypoczynkowo obsunąć
Pora balladkę w morał ustroić
Więc - chociaż bywa rozmaicie
Staczać się trzeba powoli
Żeby starczyło na całe życie

Gdzie jesteś?

  

Gdybym mógł to przeżyć jeszcze raz, od nowa

Nie mogłam zostać, to zbyt szybko przyszło

Nie powiedziała ani słowa

Tak mało było czasu do namysłu

Miała rację, ale tak się nie odchodzi

Nie mogłam, nie mogłam inaczej

Widać nigdy mnie naprawdę nie kochała

Nic nie zrobił, żebym mogła wybaczyć

Gdzie jesteś?

Gdzie jesteś?

Czy spotkam cię kiedyś?

Czy droga ma przetnie się z twoją?

Idziemy ku sobie

Idziemy od siebie

Tęsknoty się dwoją i troją

Gdzie jesteś?

Gdzie jesteś?

Daleko odeszłaś

Daleko odszedłeś ode mnie

Idziemy ku sobie

Idziemy od siebie

Nie wiemy, czy nie nadaremnie

Powinienem pobiec za nią w dół po schodach

Dlaczego nie zostałam mimo wszystko

Jak mogła odejść tak bez słowa

Tak mało było czasu do namysłu

Przecież wie, że jest jedyną, którą kocham

Czy mogłam, czy mogłam inaczej

Gdyby można zacząć jeszcze raz, od nowa

Gdyby można było wszystko wytłumaczyć

Jonasz Kofta